Quo quos enim non et ratione.

Quia corporis aut qui eos et.

Two!' said Seven. 'Yes, it.

Written by Alain Delmarcelle | 12 November 2022 | Bootstrap

Nemo igitur esse beatus potest.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Duo Reges: constructio interrete. Id mihi magnum videtur. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Eam stabilem appellas. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. In primo enim ortu inest teneritas ac mollitia quaedam, ut nec res videre optimas nec agere possint. Quod quidem nobis non saepe contingit. Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Atque ego: Scis me, inquam, istud idem sentire, Piso, sed a te opportune facta mentio est. Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere.

Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit.

Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Addidisti ad extremum etiam indoctum fuisse. Hac videlicet ratione, quod ea, quae externa sunt, iis tuemur officiis, quae oriuntur a suo cuiusque genere virtutis. Nam illud quidem adduci vix possum, ut ea, quae senserit ille, tibi non vera videantur. Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? Quaerimus enim finem bonorum. Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Nescio quo modo praetervolavit oratio. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.

Cognitio autem haec est una nostri, ut vim corporis animique norimus sequamurque eam vitam, quae rebus iis ipsis perfruatur.

Quod quidem iam fit etiam in Academia.

Quin etiam ferae, inquit Pacuvius, quíbus abest, ad praécavendum intéllegendi astútia, iniecto terrore mortis horrescunt. Quaero igitur, quo modo hae tantae commendationes a natura profectae subito a sapientia relictae sint. Mihi quidem Homerus huius modi quiddam vidisse videatur in iis, quae de Sirenum cantibus finxerit. Nam illud quidem adduci vix possum, ut ea, quae senserit ille, tibi non vera videantur. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Videmus in quodam volucrium genere non nulla indicia pietatis, cognitionem, memoriam, in multis etiam desideria videmus. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones.

  1. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest.
  2. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint.
  3. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam;

Quid ergo dubitamus, quin, si non dolere voluptas sit summa, non esse in voluptate dolor sit maximus? Videsne igitur Zenonem tuum cum Aristone verbis concinere, re dissidere, cum Aristotele et illis re consentire, verbis discrepare? Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Is hoc melior, quam Pyrrho, quod aliquod genus appetendi dedit, deterior quam ceteri, quod penitus a natura recessit. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. A mene tu? Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus, inquam, Piso, si ista mala sunt, placet. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Quae enim dici Latine posse non arbitrabar, ea dicta sunt a te verbis aptis nec minus plane quam dicuntur a Graecis. Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Sit enim idem caecus, debilis.

Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat.

Quia voluptatem hanc esse sentiunt omnes, quam sensus
accipiens movetur et iucunditate quadam perfunditur.

Utrum enim sit voluptas in iis rebus, quas primas secundum naturam esse diximus, necne sit ad id, quod agimus, nihil interest. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Hoc non est positum in nostra actione. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Vide ne ista sint Manliana vestra aut maiora etiam, si imperes quod facere non possim. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Praeclare Laelius, et recte sofñw, illudque vere: O Publi, o gurges, Galloni! es homo miser, inquit. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Partim cursu et peragratione laetantur, congregatione aliae coetum quodam modo civitatis imitantur; Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit.

Sed haec omittamus;

Negare non possum. Quid, si non modo utilitatem tibi nullam afferet, sed iacturae rei familiaris erunt faciendae, labores suscipiendi, adeundum vitae periculum? Mihi enim satis est, ipsis non satis. Erat enim Polemonis. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Nam quid possumus facere melius?

Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Restatis igitur vos; Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Quae quidem res efficit, ne necesse sit isdem de rebus semper quasi dictata decantare neque a commentariolis suis discedere. Quid est enim aliud esse versutum? Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur? Ita enim se Athenis collocavit, ut sit paene unus ex Atticis, ut id etiam cognomen videatur habiturus. Ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur.

  • Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas.
  • Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest.
  • Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est.
  • Quod quidem iam fit etiam in Academia.

Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Peccata paria.
Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem.
Quonam modo?
Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?
Quis negat?
Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane.
Haeret in salebra.
Hoc est vim afferre, Torquate, sensibus, extorquere ex animis cognitiones verborum, quibus inbuti sumus.
  • Inde igitur, inquit, ordiendum est.
  • Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare.
  • Fortemne possumus dicere eundem illum Torquatum?
  • Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser.
  • Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum.

Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Hunc igitur finem illi tenuerunt, quodque ego pluribus verbis, illi brevius secundum naturam vivere, hoc iis bonorum videbatur extremum. Si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem. Maximus dolor, inquit, brevis est. Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Haeret in salebra. Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum.

Nam hunc ipsum sive finem sive extremum sive ultimum
definiebas id esse, quo omnia, quae recte fierent,
referrentur neque id ipsum usquam referretur.

Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri
voluptas, qua non abundaret.
  1. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est?
  2. Praeteritis, inquit, gaudeo.
  3. Quam multa vitiosa! summum enim bonum et malum vagiens puer utra voluptate diiudicabit, stante an movente?
Nulla erit controversia.
Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto.
Primum divisit ineleganter;
Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore.
Qui convenit?
Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono.
Moriatur, inquit.
Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit.

Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? Non elogia monimentorum id significant, velut hoc ad portam: Hunc unum plurimae consentiunt gentes populi primarium fuisse virum. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Ita est quoddam commune officium sapientis et insipientis, ex quo efficitur versari in iis, quae media dicamus. Quam haec sunt contraria! hic si definire, si dividere didicisset, si loquendi vim, si denique consuetudinem verborum teneret, numquam in tantas salebras incidisset. Quae adhuc, Cato, a te dicta sunt, eadem, inquam, dicere posses, si sequerere Pyrrhonem aut Aristonem. Nec vero audiendus Hieronymus, cui summum bonum est idem, quod vos interdum vel potius nimium saepe dicitis, nihil dolere. Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore.